Af en toe is er nog ruimte voor nuance, en zijn we even verlost van het schreeuwerige, het oppervlakkige en de onwaarheid. Steven Van Hecke is een oase in een woeste vlakte.

DS 20/5/2009 - Hoe hard werken onze Europarlementsleden?

Hebben ze ook gedaan wat ze beloofden te doen? Dat is de cruciale vraag

Terecht wijst Karel Lannoo (DS 16 mei) op het belangrijke werk dat Europarlementsleden verrichten in Brussel en Straatsburg. Maar cijfers alleen zeggen niet alles. Dat België onderaan de ranglijst staat inzake deelname van haar vertegenwoordigers aan de plenaire zittingen van het Europees Parlement is juist, weze het dat deze score slechts 2,5 procent lager ligt dan het gemiddelde. Laten we de bedlegerige Antoine Duquesne buiten beschouwing, dan gaat de score al aardig de hoogte in. Idem als we alleen de Vlaamse Europarlementsleden nemen. Trouwens, wat zeggen aanwezigheden over de invloed die parlementsleden uitoefenen? Aanwezig zijn is een noodzakelijke, maar geen voldoende voorwaarde, me dunkt. Maar toegegeven, aanwezigheid is makkelijker te meten dan invloed.

Ook het belang van de medebeslissingsprocedure en de rapporten die de Europarlementsleden in dit kader opstellen, kan moeilijk worden overschat. Ook hier heeft Lannoo het bij het rechte eind. Maar cijfers zeggen hier evenmin alles. Dirk Sterckx en Frieda Brepoels scoren elk hoog met zes rapporten. Maar een eenvoudige blik op de titels leert dat het telkens om twee rapporten gaat die drie keer zijn besproken in het kader van de medebeslissingsprocedure. Daarmee is niet gezegd dat zo'n lange procedure een fluitje van een cent is. Het is alleen niet fair daarmee geen rekening te houden. Beter overschouwt men het gehele plaatje, inclusief schaduw- en adviesrapporten, het succesvol indienen van amendementen enz. Hardwerkende Europarlementsleden hoeven echter niets te vrezen: zij scoren meestal hoog op alle indicatoren, los van welke beslissingsprocedure van toepassing is. Trouwens, niet iedereen kan natuurlijk in een commissie zetelen waar medebeslissing de regel is. Zoals ook niet alle parlementair werk wetgevend werk is. Controle van de uitvoerende macht, onder meer inzake begroting, bijvoorbeeld, is cruciaal voor een parlement. Met een eenzijdige blijk op een aantal ruwe cijfers kom je daarover echter niets te weten.

A la limite is het trouwens de verantwoordelijkheid van de betrokken parlementsleden hoe zij hun mandaat invullen. De een wil vooral de belangen van zijn of haar regio behartigen; de ander tracht in de eerste plaats neoliberale wetgeving tegen te houden, bijvoorbeeld. Hebben ze ook gedaan wat ze beloofden te doen? Dat is de cruciale vraag. Niet hoeveel doelpunten er zijn gescoord. Die vraag is alleen relevant voor de spitsen, niet voor de doelmannen van de ploeg.

Steven Van Hecke (Politicoloog Universiteit Antwerpen)